Kompozytor, aranżer, pianista i autor tekstów piosenek urodzony 2 marca 1940 roku w Warszawie, zmarł 18 kwietnia 2022 roku. Pionier polskiej muzyki elektronicznej i bigbitu, współzałożyciel Młodzieżowego Studia „Rytm”, członek grupy Arp-Life. Wybitny twórca muzyki teatralnej i filmowej, współpracował m.in. z Andrzejem Wajdą, Andrzejem Żuławskim, Sylwestrem Chęcińskim, Januszem Morgensternem, Władysławem Ślesickim, Jerzym Gruzą. „Człowiek z marmuru”, „Człowiek z żelaza”, „Akademia Pana Kleksa”, „Trzecia część nocy”, „Nie ma mocnych”, „Kochaj albo rzuć”, „Wielki Szu”, „W pustyni i w puszczy”(1973), „Na srebrnym globie”, „Opętanie”, „Tulipan”, „Janka” to tylko niektóre tytuły z długiej listy ponad 100 filmów i seriali, do których stworzył muzykę. Jest autorem wielkich przebojów Piotra Szczepanika, Czesława Niemena, Maryli Rodowicz, Ireny Jarockiej, Małgorzaty Ostrowskiej, Zdzisławy Sośnickiej, a także ponadpokoleniowych piosenek z filmów o Panu Kleksie. Twórcą postaci i piosenek Franka Kimono, w którego wcielił się Piotr Fronczewski.

W 1964 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Warszawie. Studiował kompozycję i dyrygenturę w klasie prof. Kazimierza Sikorskiego, którego uczniami byli m.in. Grażyna Bacewicz, Kazimierz Baird, Stefan Kisielewski, Andrzej Panufnik czy Kazimierz Serocki. Studia ukończył z wyróżnieniem. Jako swój dyplom napisał operę kameralną „Klucz” wykorzystującą różne modernistyczne techniki kompozytorskie, m.in. dodekafonię. Jednak jego życiową pasją stała się muzyka filmowa i rozrywkowa.

Dzieciństwo i młodość
Szkolna znajomość z Andrzejem Żuławskim
Początki kariery. Radiowe Studio Rytm.
Arp-Life. Pionierzy muzyki elektronicznej
Muzyka filmowa: od Żuławskiego i Wajdy do Pana Kleksa
Życie prywatne
Ostatnie lata. Narodziny legendy

Andrzej Korzyński urodził się i wychował w Warszawie. Był synem Władysława Korzyńskiego i Zofii z domu Chmieleckiej. Nie posiadał rodzeństwa.

Sięgnięcie do biografii kompozytora pt. „Znam wszystkie wasze numery” daje nam odpowiedź na pytanie o „źródła Korzyńskiego”. Najwyraźniej ciągoty artystyczne były w rodzinie jego matki normą:

„Często się zastanawiałem, skąd wzięła się moja pasja do muzyki… Pewnie mam ją częściowo po mamie, (…) jedna z ciotek – Irena – została artystką variete, (…) ostatnio jednak dochodzę do wniosku, że najważniejszą rolę odegrały geny dziadka ze strony mamy. On w wolnych chwilach dla odprężenia grał na instrumentach, które sam z zapałem zbierał i restaurował. Był takim multiinstrumentalistą amatorem.”

Warto też wspomnieć o niezwykłych zamiłowaniach kilkuletniego Andrzeja, które objawiły się jeszcze podczas okupacji:

„Pchałem się do występów czasami już po godzinie policyjnej, a jak było zaciemnienie, potrafiłem wejść na balkon, Warszawa spowita w ciemnościach, słychać tylko podkute buty esesmanów, a ja śpiewam. Matka osiwiała wtedy, powiedziała, że jeżeli moje występy się nie skończą, to będę zamykany na klucz”

W szkole podstawowej Andrzej Korzyński poznał Andrzeja Żuławskiego. Ta znajomość zaważyła na całym jego późniejszym, nie tylko artystycznym, życiu. Dzięki Żuławskiemu zaczął pisać muzykę filmową, poznał przyszłą żonę Sylwię, wyjechał do Paryża, aby pracować dla wytwórni Century Fox.

Tak Korzyński wspominał moment pierwszego spotkania z Żuławskim:
„Do piątej klasy szkoły podstawowej przyprowadziła go matka. Był mizerny. Żuławscy właśnie wrócili z Czechosłowacji, gdzie jego ojciec – pisarz Mirosław Żuławski – pracował w ambasadzie. Byłem wtedy krnąbrny, siedziałem w oślej ławce. Tylko obok mnie było wolne miejsce. Posadzono na nim Andrzeja, zaprzyjaźniliśmy się. Ja już nieźle grałem na fortepianie, chodziłem równolegle do szkoły muzycznej. Andrzejowi to trochę imponowało. Przeszliśmy razem przez podstawówkę i warszawskie Liceum Towarzystwa Przyjaciół Dzieci imienia J. Dąbrowskiego. Dostawały się tam głównie dzieci wysokich urzędników państwowych. Nie wiem, jak matka zdołała mnie wcisnąć.”

Kumple z podstawówki wspólnie stworzą aż 10 filmów, w tym słynne „Opętanie” („Possession”, 1981) z Isabelle Adjani i Samem Neal’em w rolach głównych. Andrzej Żuławski poleci także kompozytora reżyserowi Andrzejowi Wajdzie.

 Jeszcze w trakcie studiów akompaniował kabaretowi Manekin, grupie aktorów związanych z teatrem STS. W 1963 roku wraz z Andrzejem Żuławskim, wybrał się na wycieczkę do Paryża. Poznał tam wiele trudno dostępnych w PRL nagrań, m.in. płyty Raya Charlesa, które zmieniły jego pojmowanie muzyki nie mniej niż osiągnięcia XX-wiecznej kompozycji awangardowej, z którą zapoznawał się na studiach w warszawskiej uczelni. Rok później założył swój pierwszy zespół, Ricercar 64. Jak możemy przeczytać w Cyfrowej Bibliotece Polskiej Piosenki:

Dekadę później Korzyński działał w elektronicznym zespole studyjnym Arp-Life, ansamblu nagrywającym muzykę ilustracyjną, tzw. lounge music, który łączył w sobie muzykę disco, funk z elementami improwizacji. Zespół założony został przez klawiszowca Mateusza Święcickiego i Ryszarda Szumlicza, grającego na perkusji; bliskimi współpracownikami byli kompozytorzy Andrzej Korzyński i Maciej Śniegocki. Był to jeden z pierwszych polskich zespołów, w których używano keyboardu.
Muzycy zajmowali się przede wszystkim tworzeniem muzyki na potrzeby teatru, filmu i telewizji. Utwory Arp-Life autorstwa Andrzeja Korzyńskiego możemy odnaleźć w filmach i serialach, do których pisał muzykę. To przede wszystkim słynny „Baby Bump” w scenie otwierającej „Człowieka z marmuru”, niemal cała ścieżka „Zielonej miłości” czy pojedyncze numery w czwartej serii serialu „07 zgłoś się” (odcinki 15-18).

W 1967 roku zadebiutował jako kompozytor filmowy pisząc muzykę do „Pieśni triumfującej miłości” i „Pavoncello” – debiutanckich produkcji swojego przyjaciela ze szkoły podstawowej  Andrzeja Żuławskiego. Już w ich pierwszej wspólnej produkcji możemy usłyszeć brzmienia typowe dla muzyki filmowej Korzyńskiego – mocne rockowe riffy, funkowe partie basu, polirytmiczne bębny. W innych fragmentach nawiązywał do rytmów tańców, tanga i walca. Były to dźwięki zupełnie nowatorskie w polskiej muzyce filmowej, budzące zainteresowanie także wśród zagranicznej widowni. Muzyka Korzyńskiego w ciekawy sposób korespondowała z kompozycjami włoskich kompozytorów tworzących na przełomie lat 60. i 70., takich jak Ennio Morricone, Fabio Frizzi, Claudio Simonetti i inni. W „Trzeciej części nocy” Żuławski poprosił go, żeby stworzył coś, co będzie przypominało brzmienie muzyki z filmów Akiry Kurosawy, odgłosy tybetańskich trombitów. Korzyński opowiadał w wywiadzie opublikowanym w „Estradzie i Studiu”:

Kompozytor współpracował z Żuławskim także przy dziesięciu innych filmach, m.in. „Diable”, „Na srebrnym globie”, „Opętaniu”, „Szamance” i „Kosmosie”. Napisał również muzykę do „Mowy ptaków”, filmu wyreżyserowanego w 2019 roku przez Xawerego Żuławskiego na podstawie scenariusza jego zmarłego ojca.

Kolejnym twórcą, który charakter swoich filmów zawdzięcza do pewnego stopnia muzyce Andrzeja Korzyńskiego, był Andrzej Wajda – współpracowali przy sześciu filmach. W dedykacji na francuskiej płycie winylowej z muzyką do „Człowieka z żelaza” Wajda napisał: „Andrzejowi Korzyńskiemu, którego muzyka przynosi moim filmom sukces”.

Korzyński skomponował także muzykę do „Akademii Pana Kleksa”, „Podróży Pana Kleksa” i „Pana Kleksa w kosmosie” w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego. Filmy odniosły w Polsce zawrotny sukces. Na piosenkach z tego musicalowego tryptyku wychowało się już kilka pokoleń polskich dzieci.

Muzykę Korzyńskiego usłyszymy w dziełach innych wspaniałych polskich filmowców, m.in. Jana Rybkowskiego („Wniebowstąpienie”), Edwarda Żebrowskiego („Ocalenie”), Janusza Morgensterna („S.O.S.”), Jerzego Gruzy („Pierścień i róża”), Sylwestra Chęcińskiego („Nie ma mocnych”, „Wielki Szu”), Władysława Ślesickiego („W pustyni i w puszczy”), Janusza Nasfetera („Motyle”), Stanisława Jędryki („Do góry nogami”) . Należy też pamiętać o cieszących się ogromną popularnością serialach, takich jak „Tulipan”, „Akwen Eldorado”, „Dzieci z Doliny Młynów”, „Janka” czy „Zaginiona”.

Andrzej Korzyński pisał także muzykę dla teatru. Wielkim sukcesem był zwłaszcza tryptyk „Selekcja” w telewizyjnym Teatrze Sensacji w reżyserii Tadeusza Kijańskiego. W Tatrze Muzycznym w Gdyni triumfy święciły musicale „Drugie wejście smoka” i „Czarna Dziura” Jerzego Gruzy, natomiast w warszawskiej Romie wystawiono „Akademię Pana Kleksa”.

Andrzej Korzyński działał także za granicą. W 1969 roku wyjechał do Francji na kontrakt z wytwórnią 20th Century Fox, dla której pisał muzykę do obrazu „Le Grabuge”. Niestety dystrybucję filmu zablokował spór sądowy reżysera z wytwórnią. Rok później Korzyński był już we Włoszech. Pracował w Rzymie dla Warner Bros. nad oprawą muzyczną do filmu „Germania 7 donne a testa” w reżyserii Paolo Cavalliny i Stanisa Nievo. Obie ścieżki dźwiękowe ukazały się niedawno na zbiorczej płycie „In the land of golden taps”. (GAD Records, 2025)

W 1973 roku kompozytor podpisał umowę na udźwiękowienie 15 filmów z DEFA Studio, państwową wytwórnią filmową w NRD, w Poczdamie – Babelsbergu. Szybko stał się ulubionym kompozytorem Celino Bleiweissa. Muzyka filmowa Korzyńskiego z tego okresu została zabrana na płycie „Orwo years” (GAD Records). Po ucieczce reżysera z NRD na zachód, kontynuowali współpracę dla zachodnioniemieckich wytwórni, między innymi BAWARIA Studio i FILM POOL. To okres, kiedy Korzyński tworzy muzykę dla popularnych seriali telewizyjnych w SAT1 („Anna Maria”, „Bergdoktor”).

Żoną Andrzeja Korzyńskiego była Sylwia Sokorska-Korzyńska, córka ówczesnego prezesa Radia i Telewizji Włodzimierza Sokorskiego. Można powiedzieć, że pochodziła z tzw. wyższych sfer.

Poznali się na wakacjach:

Relację z tego spotkania zdaje również Andrzej Korzyński w autobiografii:
„Następny przystanek zrobiliśmy w Grodnie koło Międzyzdrojów, gdzie spędzali wakacje rodzice Andrzeja (Żuławskiego – dopisek). Przespaliśmy się u nich, wstałem rano, wyszedłem przed namiot, patrzę, a naprzeciwko na huśtawce buja się jakaś piękna dziewczyna. Szczupła, wysoka, długie piękne włosy. Sparaliżowało mnie. Tak bardzo, że z tą dziewczyną jestem do dzisiaj”.

Ewa: „Przez parę pierwszych lat Andrzej wpadał do Sylwii i siadał przy fortepianie. Grał, a ona siedząc, na wyleniałym tapczanie obok, z podkulonymi nogami odrabiała pilnie lekcje, a przy stole siedziała starsza siostra, która trzymając nos w książce, słuchała grania przyszłego kompozytora. Za to Andrzej brał starszą siostrę do kina, bo Sylwia była jeszcze zbyt młoda”.
Andrzej Korzyński: „Zaczęliśmy się spotykać kilka lat później. Przez dwa, trzy lata, chodziliśmy do kina, do opery. Gdy dostałem stypendium w Paryżu, zaproponowałem, żeby pojechała ze mną. Miała wielu adoratorów. Może ująłem ją tym, że na imprezach grałem na fortepianie ragtime’y, nawet kolędy na nie przerabiałem”.

Andrzej Korzyński i Sylwia Sokorska-Korzyńska wzięli ślub w 1965 roku.

W 1973 roku przyszedł na świat ich jedyny syn Mikołaj. W 2002 zostali dziadkami Leona, a w 2007 urodził się kolejny wnuk Gustaw.

Poza muzyką Andrzej Korzyński kochał podróże, kino, dobre wino i niespodziewane kolacyjki w gronie przyjaciół. Przez pewien okres namiętnie palił cygara. Dużo się śmiał. Uwielbiał magiczne sztuczki, którymi zabawiał dzieci i dorosłych. Miał też słabość do przeróżnych gadżetów, które przywoził z licznych zagranicznych podróży.

Przez wiele lat twórczość Andrzeja Korzyńskiego znana była głównie melomanom pasjonującym się muzyką filmową i znawcom filmu. Z kolei zawrotna popularność piosenek z Akademii Pana Kleksa czy przebojów Franka Kimono nie szła w parze ze świadomością odbiorców, kto jest ojcem tych spektakularnych sukcesów.

Zmieniło się to w 2012 roku, kiedy jego kompozycje zostały przypomniane przez cenioną brytyjską wytwórnię płytową Finders Keepers Records, która poświęciła jego twórczość cztery płyty winylowe. Andy Votel, właściciel wytwórni, kurator sztuki i DJ, mający na swoim koncie współpracę z Mos Def, Erykah Badu i Timbalandem, poszedł krok dalej w swojej fascynacji muzyką Korzyńskiego, tworząc we współpracy z Barbican i Instytutem Kultury Polskiej w Londynie, projekt „Klexploitation”.  Grany na żywo, niezwykły wizualno-muzyczny performance, w którym Votel zremiksował muzykę Korzyńskiego i fragmenty filmów z uniwersum Kleksa, był prezentowany na kilku kontynentach. Uznanie zagranicą zbiegło się w czasie z obszernym artykułem o fenomenie Korzyńskiego opublikowanym w „Polityce” przez Bartka Chacińskiego. W 2016 roku Grzegorz Brzozowicz zrealizował znakomity film dokumentalny „Zagubiony diament” poświęcony sylwetce kompozytora. Mniej więcej w tym czasie Andrzej Korzyński rozpoczął współpracę z Michałem Wilczyńskim z polskiej firmy fonograficznej GAD Records. „Gady”pomogły zarchiwizować materiał z taśm przechowywanych przez kompozytora. W kolejnych latach pod ich szyldem ukazało się kilkanaście płyt z jego muzyką, między innymi jubileuszowa płyta na 80-lecie, w planach są kolejne. Wszystkie te wydarzenia sprawiły, że nastąpił renesans muzyki Korzyńskiego i ogromny wzrost zainteresowania jego osobą. Odkrywano go na nowo, a on miał szczęście sam to obserwować. W roku 2018 nakładem wydawnictwa Agora ukazał się wywiad-rzeka pt. „Znam wszystkie wasze numery”, którego udzielił dziennikarce Marii Szabłowskiej. Z ogromnym entuzjazmem uczestniczył w spotkaniach autorskich, gościł na muzycznych i filmowych festiwalach, udzielał wywiadów, snuł wspaniałe opowieści i plany na przyszłość, które niestety przerwała choroba i śmierć w kwietniu 2022 roku.

Wiele osób podkreślało w pożegnalnych słowach, jak ważną był postacią nie tylko dla świata polskiej muzyki, ale przede wszystkim kilku pokoleń słuchaczy. Bartek Chaciński w tekście „Dorośliśmy w świecie Korzyńskiego” pisał:

(…) …być może dopiero wychowane na muzyce Korzyńskiego pokolenie polskich roczników 70. – gdy już dojrzało, spojrzało wstecz i zorientowało się, kto im umeblował muzyczną wyobraźnię – było tym przygotowanym do tego, by go naprawdę docenić.

Kompozytor, aranżer, pianista i autor tekstów piosenek urodzony 2 marca 1940 roku w Warszawie, zmarł 18 kwietnia 2022 roku. Pionier polskiej muzyki elektronicznej i bigbitu, współzałożyciel Młodzieżowego Studia „Rytm”, członek grupy Arp-Life. Wybitny twórca muzyki teatralnej i filmowej, współpracował m.in. z Andrzejem Wajdą, Andrzejem Żuławskim, Sylwestrem Chęcińskim, Januszem Morgensternem, Władysławem Ślesickim, Jerzym Gruzą. „Człowiek z marmuru”, „Człowiek z żelaza”, „Akademia Pana Kleksa”, „Trzecia część nocy”, „Nie ma mocnych”, „Kochaj albo rzuć”, „Wielki Szu”, „W pustyni i w puszczy”(1973), „Na srebrnym globie”, „Opętanie”, „Tulipan”, „Janka” to tylko niektóre tytuły z długiej listy ponad 100 filmów i seriali, do których stworzył muzykę. Jest autorem wielkich przebojów Piotra Szczepanika, Czesława Niemena, Maryli Rodowicz, Ireny Jarockiej, Małgorzaty Ostrowskiej, Zdzisławy Sośnickiej, a także ponadpokoleniowych piosenek z filmów o Panu Kleksie. Twórcą postaci i piosenek Franka Kimono, w którego wcielił się Piotr Fronczewski.

Dzieciństwo i młodość
Szkolna znajomość z Andrzejem Żuławskim
Początki kariery. Radiowe Studio Rytm.
Arp-Life. Pionierzy muzyki elektronicznej
Muzyka filmowa: od Żuławskiego i Wajdy do Pana Kleksa
Życie prywatne
Ostatnie lata. Narodziny legendy

W 1964 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Warszawie. Studiował kompozycję i dyrygenturę w klasie prof. Kazimierza Sikorskiego, którego uczniami byli m.in. Grażyna Bacewicz, Kazimierz Baird, Stefan Kisielewski, Andrzej Panufnik czy Kazimierz Serocki. Studia ukończył z wyróżnieniem. Jako swój dyplom napisał operę kameralną „Klucz” wykorzystującą różne modernistyczne techniki kompozytorskie, m.in. dodekafonię. Jednak jego życiową pasją stała się muzyka filmowa i rozrywkowa.

Andrzej Korzyński urodził się i wychował w Warszawie. Był synem Władysława Korzyńskiego i Zofii z domu Chmieleckiej. Nie posiadał rodzeństwa.

Sięgnięcie do biografii kompozytora pt. „Znam wszystkie wasze numery” daje nam odpowiedź na pytanie o „źródła Korzyńskiego”. Najwyraźniej ciągoty artystyczne były w rodzinie jego matki normą:

„Często się zastanawiałem, skąd wzięła się moja pasja do muzyki… Pewnie mam ją częściowo po mamie, (…) jedna z ciotek – Irena – została artystką variete, (…) ostatnio jednak dochodzę do wniosku, że najważniejszą rolę odegrały geny dziadka ze strony mamy. On w wolnych chwilach dla odprężenia grał na instrumentach, które sam z zapałem zbierał i restaurował. Był takim multiinstrumentalistą amatorem.”

Warto też wspomnieć o niezwykłych zamiłowaniach kilkuletniego Andrzeja, które objawiły się jeszcze podczas okupacji:

„Pchałem się do występów czasami już po godzinie policyjnej, a jak było zaciemnienie, potrafiłem wejść na balkon, Warszawa spowita w ciemnościach, słychać tylko podkute buty esesmanów, a ja śpiewam. Matka osiwiała wtedy, powiedziała, że jeżeli moje występy się nie skończą, to będę zamykany na klucz”

W 1967 roku zadebiutował jako kompozytor filmowy pisząc muzykę do „Pieśni triumfującej miłości” i „Pavoncello” – debiutanckich produkcji swojego przyjaciela ze szkoły podstawowej  Andrzeja Żuławskiego. Już w ich pierwszej wspólnej produkcji możemy usłyszeć brzmienia typowe dla muzyki filmowej Korzyńskiego – mocne rockowe riffy, funkowe partie basu, polirytmiczne bębny. W innych fragmentach nawiązywał do rytmów tańców, tanga i walca. Były to dźwięki zupełnie nowatorskie w polskiej muzyce filmowej, budzące zainteresowanie także wśród zagranicznej widowni. Muzyka Korzyńskiego w ciekawy sposób korespondowała z kompozycjami włoskich kompozytorów tworzących na przełomie lat 60. i 70., takich jak Ennio Morricone, Fabio Frizzi, Claudio Simonetti i inni. W „Trzeciej części nocy” Żuławski poprosił go, żeby stworzył coś, co będzie przypominało brzmienie muzyki z filmów Akiry Kurosawy, odgłosy tybetańskich trombitów. Korzyński opowiadał w wywiadzie opublikowanym w „Estradzie i Studiu”:

Kompozytor współpracował z Żuławskim także przy dziesięciu innych filmach, m.in. „Diable”, „Na srebrnym globie”, „Opętaniu”, „Szamance” i „Kosmosie”. Napisał również muzykę do „Mowy ptaków”, filmu wyreżyserowanego w 2019 roku przez Xawerego Żuławskiego na podstawie scenariusza jego zmarłego ojca.

Kolejnym twórcą, który charakter swoich filmów zawdzięcza do pewnego stopnia muzyce Andrzeja Korzyńskiego, był Andrzej Wajda – współpracowali przy sześciu filmach. W dedykacji na francuskiej płycie winylowej z muzyką do „Człowieka z żelaza” Wajda napisał: „Andrzejowi Korzyńskiemu, którego muzyka przynosi moim filmom sukces”.

Korzyński skomponował także muzykę do „Akademii Pana Kleksa”, „Podróży Pana Kleksa” i „Pana Kleksa w kosmosie” w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego. Filmy odniosły w Polsce zawrotny sukces. Na piosenkach z tego musicalowego tryptyku wychowało się już kilka pokoleń polskich dzieci.

Muzykę Korzyńskiego usłyszymy w dziełach innych wspaniałych polskich filmowców, m.in. Jana Rybkowskiego („Wniebowstąpienie”), Edwarda Żebrowskiego („Ocalenie”), Janusza Morgensterna („S.O.S.”), Jerzego Gruzy („Pierścień i róża”), Sylwestra Chęcińskiego („Nie ma mocnych”, „Wielki Szu”), Władysława Ślesickiego („W pustyni i w puszczy”), Janusza Nasfetera („Motyle”), Stanisława Jędryki („Do góry nogami”) .

Andrzej Korzyński działał także za granicą. W 1969 roku wyjechał do Francji na kontrakt z wytwórnią 20th Century Fox, dla której pisał muzykę do obrazu „Le Grabuge”. Niestety dystrybucję filmu zablokował spór sądowy reżysera z wytwórnią. Rok później Korzyński był już we Włoszech. Pracował w Rzymie dla Warner Bros. nad oprawą muzyczną do filmu „Germania 7 donne a testa” w reżyserii Paolo Cavalliny i Stanisa Nievo. Obie ścieżki dźwiękowe ukazały się niedawno na zbiorczej płycie „In the land of golden taps”. (GAD Records, 2025)

W 1973 roku kompozytor podpisał umowę na udźwiękowienie 15 filmów z DEFA Studio, państwową wytwórnią filmową w NRD, w Poczdamie – Babelsbergu. Szybko stał się ulubionym kompozytorem Celino Bleiweissa. Po ucieczce tego reżysera z NRD na zachód, kontynuowali współpracę dla zachodnioniemieckich wytwórni, między innymi BAWARIA Studio i FILM POOL. To okres, kiedy Korzyński tworzy muzykę dla popularnych seriali telewizyjnych w SAT1 („Anna Maria”, „Bergdoktor”).

Żoną Andrzeja Korzyńskiego była Sylwia Sokorska-Korzyńska, córka ówczesnego prezesa Radia i Telewizji Włodzimierza Sokorskiego. Można powiedzieć, że pochodziła z tzw. wyższych sfer.

Poznali się na wakacjach:

Relację z tego spotkania zdaje również Andrzej Korzyński w autobiografii:
„Następny przystanek zrobiliśmy w Grodnie koło Międzyzdrojów, gdzie spędzali wakacje rodzice Andrzeja (Żuławskiego – dopisek). Przespaliśmy się u nich, wstałem rano, wyszedłem przed namiot, patrzę, a naprzeciwko na huśtawce buja się jakaś piękna dziewczyna. Szczupła, wysoka, długie piękne włosy. Sparaliżowało mnie. Tak bardzo, że z tą dziewczyną jestem do dzisiaj”.

Andrzeje: Korzyński i Żuławski

Ewa: „Przez parę pierwszych lat Andrzej wpadał do Sylwii i siadał przy fortepianie. Grał, a ona siedząc, na wyleniałym tapczanie obok, z podkulonymi nogami odrabiała pilnie lekcje, a przy stole siedziała starsza siostra, która trzymając nos w książce, słuchała grania przyszłego kompozytora. Za to Andrzej brał starszą siostrę do kina, bo Sylwia była jeszcze zbyt młoda”.
Andrzej Korzyński: „Zaczęliśmy się spotykać kilka lat później. Przez dwa, trzy lata, chodziliśmy do kina, do opery. Gdy dostałem stypendium w Paryżu, zaproponowałem, żeby pojechała ze mną. Miała wielu adoratorów. Może ująłem ją tym, że na imprezach grałem na fortepianie ragtime’y, nawet kolędy na nie przerabiałem”.

Andrzej Korzyński i Sylwia Sokorska-Korzyńska wzięli ślub w 1965 roku.

W 1973 roku przyszedł na świat ich jedyny syn Mikołaj. W 2002 zostali dziadkami Leona, a w 2007 urodził się kolejny wnuk Gustaw.

Poza muzyką Andrzej Korzyński kochał podróże, kino, dobre wino i niespodziewane kolacyjki w gronie przyjaciół. Przez pewien okres namiętnie palił cygara. Dużo się śmiał. Uwielbiał magiczne sztuczki, którymi zabawiał dzieci i dorosłych. Miał też słabość do przeróżnych gadżetów, które przywoził z licznych zagranicznych podróży.